JESÚS GARRIDO

Desenvolvemos hoxe novos aspectos da educación do sentido crítico, lembrando as principais diferenzas entre as estratexias das teorías de aprendizaxe didáctica (TD) e crítica (TC), explicadas anteriormente (La Voz de la Escuela, 2/11/ 2022).

1. Responsabilidade da aprendizaxe

TD. Segundo a teoría didáctica, o profesor ten a principal responsabilidade de que o alumno aprenda. A súa programación e recursos deben ir encamiñados fundamentalmente a ese obxectivo, tanto nos contidos como nas metodoloxías. O alumno depende, en gran parte, de cada profesor, e el debe dirixir e lograr que os alumnos entendan e se acomoden á súa forma de ensinar.

TC. Opina, en cambio, a teoría crítica que é necesario traballar para que o alumno se converta, aos poucos, no principal director e axente da súa propia aprendizaxe e que non dependa tanto do estímulo, metodoloxías e outros condicionamentos que o profesor utiliza. Xa que logo, o alumno debe depender, cada vez máis, de si mesmo e da súa forma máis efectiva de buscar e conseguir persoalmente a súa propia aprendizaxe.

2. Dimensión da aprendizaxe

TD. É mellor abrir o panorama horizontalmente e coñecer moitas cousas, xa que iso constitúe a mellor base para adquirir unha ampla cultura .

TC. É mellor profundar verticalmente nalgúns temas, xa que isto lle dará ao alumno unha excelente pauta para a comprensión doutros asuntos ou noticias e sistemas de novas aprendizaxes.

3. O proceso de aprendizaxe

TD. Para aprender ben non hai que saber como funcionan os mecanismos e as estratexias de aprendizaxe.

TC. Para aprender ben e con eficacia é moi importante coñecer como funcionan os mecanismos e estratexias de aprendizaxe que cada persoa utiliza realmente.

4. Remediar a ignorancia

TD. A forma máis rápida e segura de remediar a ignorancia do alumno é que o profesor lle informe. Hai que ensinalo todo para que o alumno o aprenda: é a mellor forma de evitar indecisións, dúbidas, perdas de tempo. A experiencia do profesor aforraralle camiños inútiles e aprendizaxes falsas. E, por outra banda, tampouco temos moito tempo nin recursos de consulta suficientemente expeditivos para que o alumno poida sempre comprobar en por si as cousas.

TC. O medio máis profundo e significativo para remediar a ignorancia é que os alumnos aprendan a comprobar por si mesmos que é o que saben e que é o que non coñecen ben. Trátase dos sinais máis claros de que se chegou historicamente a un certo cume no saber humano que leva consigo non só recoñecer un dato, comprendelo, analizalo, aplicalo, facer unha síntese e chegar, por fin, a unha autoavaliación do que sabe. E mesmo darse conta do que aínda lle queda por saber.

Resumo final

Con iso damos por finalizada esta serie sobre o sentido crítico, aplicado ao estudo das noticias e que publicamos cada semana na páxina 3 de La Voz de la Escuela desde o 26 de outubro do 2022. Insistimos na diferenza entre a teoría didáctica (TD), que tende a insistir na cantidade de coñecementos que debe recibir o alumno, e a teoría crítica (TC), que se fixa especialmente no desenvolvemento das habilidades persoais de aprendizaxe.

Por suposto, é imprescindible coñecer a fondo a teoría e práctica que Richard Paul desenvolve amplamente no seu libro Critical Thinking Handbook e a práctica diaria coa noticia na aula que cada mércores do curso publicamos aquí.

Compartir en Compartir en Facebook Compartir en Twitter Compartir en WhatsApp

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies