ANA ABELENDA

Contra todo prognóstico, tras dar a turra un longo inverno cun embarazo que vivía, noite a noite, coas expectativas de insomnio da movida dos oitenta, din a luz un 17 de maio. O Día das Letras Galegas do (para min descoñecido) Xosé Filgueira Valverde naceu a miña filla Eva, á que nunca pensei en poñerlle Rosalía, por máis que o nome sexa bonito, ou que cadrase poñerllo, ou precisamente por iso. Sempre sentín que as letras, en especial as galegas, me deran a vida nun sentido literario ou metafórico, pero o 17 de maio en que chegou Eva ás 10.30 a sospeita chegou a certeza.

Foi outra poeta, Yolanda Castaño, a que suxeriu que a miña filla podía nacer o Día das Letras, aínda que eu saía de contas dez días antes da festa literaria. As contraccións paseinas en castelán, en castelán o posparto. Pero o parto… foi cousa de meigas! No parto de Eva, a vida rebentou como unha moreira entre as pernas. E os primeiros días todo eran para Eva palabras galegas, moitas da miña avoa: mouchiña, pequerrecha, parrula, curuxiña. A nena abría os ollos dúas horas pola noite, mirábame en fite. Era más persuasiva que a Negra sombra.

Crecín con Rosalía na casa, non coa de Follas novas. Esa chegou máis tarde, moi pasada a adolescencia. Os Cantares gallegos eran as cantigas da miña avoa Dorinda, unha Rosalía sen castro, que aprendeu na escola silvestre da vida. Déronme a vida, a poesía, a cabeza, as dúas Rosalías, a miña e a universal, e funlles saír un pouco Motomami… Tamén me deron a vida nas tardes de non-ter-nada-que-facer a colección A Chalupa de Galaxia, os relatos de Fernández Paz e, máis adiante, os de Manuel Rivas, algúns poemas secretos de Luz Pozo, as crónicas de Fernández Flórez ou a asombrosa saga de Torrente Ballester, todos eles un orgullo para Galicia. Á vez que descubro quen foi Florencio Delgado Gurriarán, prepárome para celebrar os sete anos da miña filla do Día das Letras Galegas. Para min, esta será sempre unha festa viva, persoal. O 17 de maio non leo case nada, pero é, sen dúbida, o meu festivo favorito como nai.

Non deixo de pensar en Leo Caldas, e ponse a chover como no Vigo das novelas de Domingo Villar, o mar de ardora do noir das nosas letras.

Compartir en Compartir en Facebook Compartir en Twitter Compartir en WhatsApp

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies