C. Martínez

A torre de Hércules é un dos símbolos de Galicia. Non é para menos, tendo en conta que é o faro romano máis antigo do mundo e o único que se conserva en servizo. Non obstante, a que podemos ver a día de hoxe pouco ten que ver coa orixinal.

Os romanos necesitaban marcar un porto de abrigo para os barcos que enlazaban Hispania coas Illas Británicas e a Galia. Fixérono nun extremo rochoso e hostil do seu imperio, en Finisterrae, sinalizando a entrada das rías de Brigantium. Aínda que non se sabe con certeza como era o aspecto orixinal da Torre, si se presupón que contaba cun muro perimetral exterior e cunha rampla ou escaleira de pedra que daba acceso a unha plataforma superior. Arriba abríase unha planta circular que acababa en forma de cúpula, cun oco no centro polo que saía luz e fume que servía de guía ás embarcacións da época.

Despois de investigala, descubriuse que, no seu interior, tiña unha base cadrada. En canto á altura, parece ser que se articulaba en tres pisos e que os ocos estaban abertos con bóvedas de canón para gardar o combustible do faro, entre outras funcións.

Tamén se sabe que o material de construción inicial foi o granito, que os romanos obtiveron nas inmediacións do montículo da Torre. Tamén utilizaron morteiro cunha mestura de cal e áridos, obtidos xunto con outras rochas da zona. Grazas a isto, garantiuse a supervivencia do faro durante varios séculos, a pesar de ser un obxectivo bélico durante as invasións dos bárbaros e na Idade Media. De feito, acabou perdendo a súa función de axuda ao tráfico marítimo durante esa época.

Cando se fundou a cidade da Coruña baixo o reinado de Alfonso IX de Castela, en 1208, a Torre foi saqueada. Boa parte das súas pedras foron utilizadas na construción doutros edificios, e non foi ata o século XVI cando os últimos reis da casa de Austria encargaron a súa reparación. Aínda que foron reformas improvisadas e de baixo presuposto, conseguiron que volvese á súa función marítima. Coa chegada de Carlos III (o ilustrado rei de España do século XVIII), levouse a cabo a súa restauración completa. Así, revestiuse o exterior con bloques de granito claro de 60 centímetros. Rematada en 1791, o resultado foi similar á Torre de hoxe en día.

Os enxeñeiros da Ilustración tamén empregaron materiais de proximidade. Estudos arqueolóxicos sinalan que as rochas son de varios tipos de granito local, poida que en parte de extraccións a pé da Torre ou de canteiras próximas de San Pedro de Visma ou San Cristóbal, a un quilómetro de distancia do emprazamento.

Información elaborada en colaboración coa Cámara Mineira de Galicia.
Compartir en Compartir en Facebook Compartir en Twitter Compartir en WhatsApp

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies