INTRODUCIÓN

Na Unidade 1 intentamos unha definición de solidariedade como valor cidadán. Buscamos despois na Unidade 2 unha forma de ser solidario, seguindo o exemplo e estímulo de organizacións e de voluntarios que a practican dun modo sistemático. Damos agora na Unidade 3 un paso máis, ou volvemos sobre nós mesmos: ¿Somos solidarios no mesmo colexio e, concretamente, na actividade que máis tempo nos ocupa cada día? Solidariedade na aprendizaxe, por aí empezamos; e rematamos, como sempre, con noticias, cinema e libros, completando así este ciclo dedicado a ser sólidos, fiables e comprometido neste valor cidadán.

Importante: O e-studio sobre Solidariedade está dividido en 3 Unidades, editadas separadamente na web, que poden ser consultadas nun documento único na versión Word adxunta a este documento.

1. A NOTICIA

Solidariedade na aprendizaxe

Dise que existen máis de 3.000 oenegás en España e que, segundo as conclusións do Observatorio Xuvenil 2008, máis dun millón de mozos de 16-27 anos, un 14% do total da poboación, colabora nalgunha institución solidaria. Os seus motivos son «sentirme ben e útil axudando aos demais, «cambiar a mellor o mundo e esta sociedade» e «madurar persoal e profesionalmente». Por outra parte afirman que a falta de tempo impide unha maior participación e que, por outro lado, ninguén lles propuxo esta forma ou estrutura de colaboración social.

En contraste con esta xenerosidade aberta co que pasa fóra do colexio, o cal está moi ben, a noticia é que os alumnos pasan a maioría do tempo que consumen en clase facendo actividades de tipo autónomo. De cando en vez propóñense traballos en grupo nos que a todos se lles pide que colaboren. E, ao final, as avaliacións son sempre individuais, e o traballo en grupo é máis ben un medio para conseguir unha mellor aprendizaxe individual, pero non se valora como tal: isto é, en xeral ninguén ten nota por traballar ben ou menos ben no seu grupo, aínda que a nota non sexa precisamente o máis importante.

Despois, en horarios non de clase académica, moitos colexios dedican tempos especiais a traballar, en grupos voluntarios, temas e actitudes como é a da solidariedade: organízanse, fan campañas, axudan a xentes necesitadas e mesmo se dan un nome de grupo que os distingue.

¿Pódense cambiar un pouco as cousas e facer que o traballo que ocupa case todo o tempo académico sexa especialmente solidario, no que cada un non estuda e aprende principalmente para si, senón para si e os demais? ¿É crible que o valor cidadán da solidariedade non entre dunha forma estrutural en todas as accións do currículo escolar e se deixe, como un apósito extra, só para tempos engadidos á tarefa educativa?

¿Teñen razón os mozos da enquisa do Observatorio xuvenil 2008 en que non hai tempo para ser solidarios dun xeito estructurado e que, sobre todo, ninguén lles propuxo formas ou estruturas de colaboración social? ¿Dáse tamén isto nas actividades académicas do colexio?

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies