Fernando Pariente.

Federico García Lorca pasou na Universidade de Columbia algúns meses dos anos 1929 e 1930. Foron tempos máis ben de soidade e sorpresa no medio da multitude da gran cidade. Non conxeniaba especialmente cos rañaceos e os xentíos que se cruzan polas súas rúas sen apenas mirarse. Daquel tempo inhóspito gardou na súa maleta unha especial colleita literaria composta por 96 páxinas mecanografiadas e 26 manuscritas. Os seus sentimentos destilaaran uns poemas escuros e enigmáticos de gran beleza literaria, pero aínda eran un magma en efervescencia que non estaba preparado para a publicación. O seu autor gardábaos e esperaba para puílos antes de dalos a coñecer. O destino quixo que en 1936, pouco antes do seu asasinato, coma se algo previse, llos confiase ao seu amigo José Bergamín. El foi quen os publicou inicialmente nunha edición que apareceu ao mesmo tempo en México e en Estados Unidos en 1940.