Fernando Pariente.

Napoleón escapou da illa de Elba o 26 de febreiro de 1815 e recuperou o mando do seu exército e o poder, iniciando o período denominado dos Cen Días. Gran Bretaña e Prusia reaccionaron con rapidez e puxeron na fronteira norte de Francia dous exércitos: o británico, aliado a holandeses e belgas, e mandado polo duque de Wellington, que contaba con 67.000 homes; e o prusiano, mandado polo mariscal Von Blücher, que contaba con 60.000. As tropas de Napoleón contaban con 74.000 soldados. O emperador decidiu tomar a iniciativa e atacar ao inimigo antes de que iniciase a invasión de Francia que preparaba. O ataque francés comezou despois do mediodía do 15 de xuño. Foi, xa que logo, unha batalla que se desenvolveu en distintos días e tivo diferentes escenarios: o pobo de Ligny, Quatre Bras, Wavre e o monte de Saint-Jean. Deuse por cumprida o día 18 de xuño ás 21,00 horas, cando Wellington e Von Blücher atopáronse no que fora o cuartel xeral de Napoleón, na Belle Alianc. A fama da vitoria leváronlla Wellington e os británicos, pero quen máis contribuíron a ela no campo de batalla foron os alemáns de Von Blücher.