Fernando Pariente.

O Teatro dos Campos Elíseos estaba cheo ata a bandeira dun público xa enfrontado antes de que se erguese o pano para gozar da Consagración da primavera, de Igor Stravinsky. O todo París deuse cita alí. Estaban o poeta Jean Cocteau, o músico Camille Saint-Saëns, os pintores máis vangardistas, como Pablo Picasso, ou a diva da moda Coco Chanel, amiga persoal de Stravinsky. Interpreta a compañía de Serguéi Diáguilev e a coreografía corría a cargo de Nijinski. O ambiente estaba previamente quente porque aínda perduraban os ecos do escándalo producido meses antes polo estreo doutro ballet, O preludio á sesta dun fauno, de Claude Debussy. Esperábase un paso máis na liña rompedora da vangarda e había espectadores que non estaban dispostos a consentilo. E así foi. A música rompía abertamente coa concepción da música clásica polo uso de disonancias e a ruptura do ritmo e da melodía. O libreto, remarcado polos movementos e xestos dos bailaríns, nada tiña que ver cos contos de fadas infantís que constituíran ballets precedentes, senón que eran atrevidos e suxestivos. No patio de butacas xurdiron as protestas e os gritos de detractores e defensores, e houbo máis que conatos de violencia, ata o punto que a música fíxose difícil de oír. Nacera unha nova forma de compoñer.

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies