MARÍA BALLESTEROS

Esta semana celébrase en España o día dos mestres e das mestras porque é o seu patrón: José de Calasanz, un cura e pedagogo aragonés que viviu entre os séculos XVI e XVII e que foi o creador en Europa da escola pública gratuíta. Para conmemorar a quen nos ensina ou nos ensinou a pregunta é ben sinxela: quen é o teu profe preferido e por que? Aínda mellor: preguntádelles aos vosos propios mestres polos seus. Preguntádelles aos vosos pais. Entrementres, se mo permitides, vou ir empezando eu.

A miña mestra favorita de todos os tempos, espazos e universos chamábase María Jesús (espero que siga chamándose así por moito tempo), era de Ourol, en Lugo, e cando apareceu no meu colexio tiña 27 anos. Malia a nosa insistencia de cativos, non conseguimos que nos aclarase se tiña mozo ou non, unha cuestión que nos preocupaba porque desde os nosos 8 ou 9 anos 27 eran xa unha idade respectable para facer plans de futuro.

Encantounos por moitas cousas superficiais (era guapa, riseira, vestía xerseis coloridos con botas a xogo, minisaias, blusas amplas con cintos anchos… moi á moda daqueles oitenta); tamén porque foi a única que nos sacou da aula en primavera para dar clase de Ciencias e de Ximnasia ao aire libre nun piñeiral próximo ao colexio; e a min, particularmente, marcoume para sempre porque me descubriu a maxia da lectura, e iso é algo que che cambia a vida, asegúrovolo.

María Jesús (a única do claustro que rexeitaba o título de «dona») montounos na aula unha pequena biblioteca que cabía no andel dun armario, e os venres pola tarde (daquela había clase todas as tardes de tres a cinco) tiñamos unha hora que dedicabamos a escoller libros, lelos e, sobre todo, a escoitar como ela nos lía a nós. E aí foi onde empezou a maxia.

Na súa voz, as palabras dos libros semellaban espertar do seu leito de papel para transformarse diante dos nosos ollos —nun escenario invisible que se abría entre os nosos pupitres e a súa mesa de mestra, sobre a que moitas veces sentaba— en historias que pasaban de verdade. «O fidalgo do meu pobo, o doutor Livesey e outros varios cabaleiros amigos meus rogáronme que escribise minuciosamente todo o que nos ocorreu coa illa do tesouro, desde o principio ata o fin…», debeu de comezar a ler un venres pola tarde aquela historia de piratas que escribiu Robert Louis Stevenson, e durante semanas quedamos pampos ante a súa narración.

O chasco viña logo, cando collías A illa do tesouro en préstamo para seguir coa lectura na casa e había algo que non funcionaba igual, como se o libro estivese escacharrado: moitas letras, moitas páxinas e ningunha voz como a de María Jesús que lles dese vida. Pero a semente estaba botada e co tempo acabou por agromar. Facer maxia non sempre é fácil.

Malia todo, logo de tanto tempo, penso que o mellor que fixo María Jesús por nós durante aqueles tres anos que foi a nosa mestra non foi ensinarnos dun xeito diferente nin sementar a paixón pola literatura. O mellor que fixo foi facernos sentir queridos, a todos, incluídos os que outros mestres daban por perdidos (porque naceran con peores cartas e tiñan máis problemas que o resto) e aos que, inxustamente, trataban peor. María Jesús dábanos, ao seu xeito, ese mesmo alimento que estabamos recibindo (ou deberiamos recibir) na casa e que nos axudaba a crecer fortes por dentro —e seguros e confiados— como os bistés, o leite e os bocadillos de Nocilla nos axudaban a crecer fortes por fóra.

É verdade que ese amor non lle vai a ninguén no soldo, pero tampouco se esquece na vida. Dou fe.

Compartir en Compartir en Facebook Compartir en Twitter Compartir en WhatsApp

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies