ANA ABELENDA

Antes, polo menos corenta e cinco (ou seis ou sete…) anos antes de comezar a intuír que «Pensar é escuro», ou que «Todos somos ladróns á mesma hora», fun amontoando a modo de bloques de cores, pezas de Tente ou perpiaños de sons, sentires e pensamentos os meus Días das Letras Galegas. Máis que días, eran, e son, lugares dun tempo que non sabería partillar pola atroz autopista dos calendarios.

«Ti estás no mundo por estar». «Díxolle o pote ao caldeiro: “Tírate alá, non me luxes!”». «Como xa o sabes, voucho contar!». «Filla casada na beira da porta é unha cabra na horta». «Ti non tes medo porque eu non cho poño!». «Espera, espera… Se esperaran así as lebres, non quedaba ningunha!». «Ai, quen fora paxariño para irte ver, cariño». As miñas primeiras letras foron tales como esas, as dos avós e as avoas, que moitas veces falaban castelán, «non vaia ser o demo!». Pero nin o castelán lles quitaba ese estoicismo folkie da retranca.

O galego non di unha palabra en van, e non hai como unha avoa para extraer do van un apotegma ou unha novela.

Antes de ir pasando as Follas novas, que aínda hoxe non sei descifrar, eu fun sendo sensibilidade castrapeira da man dos cantares gallegos da avoa materna, que eran versións máis ou menos locais dos da primeira escritora galega que se atreveu a dicir que «o remordemento é un sentimento das mulleres débiles». Sabedes quen foi?
Despois chegaron O día que choveu de noite, As babuchas enmeigadas, O soldadiño de chumbo, Os tres pretendentes, A tenda da Pepa e A ovella negra, os contos da colección A Chalupa que me deu a miña nai como somníferos. Con eles aprendín, anos antes de chegar aos relatos como cereixas pretas de ¿Que me queres, amor? de Manuel Rivas, como soan a guerra, o amor, a fantasía, a amizade, o azar, a perda, a inocencia ou a cobiza. A realidade é un conto para nenos que espertan.

Coas poetas galegas dos 90 rompín o xeo do pudor que metía en cintura as danzas mortais da miña cabeza. Vivín un tempo esvarando «por unha flor quente», entrando xa en min mesma sen avisos e advertencias.

Virtudes (e misterios) e O último barco son outras das Letras que me celebran. Como os Lumes de Ismael Ramos e os Enxertos de Dores Tembrás.
E ti, de quen vés sendo pola rama familiar das Letras?

Compartir en Compartir en Facebook Compartir en Twitter Compartir en WhatsApp

Este sitio web utiliza cookies para que usted tenga la mejor experiencia de usuario. Si continúa navegando está dando su consentimiento para la aceptación de las mencionadas cookies y la aceptación de nuestra política de cookies, pinche el enlace para mayor información.

ACEPTAR
Aviso de cookies